Czas na nowe.

Co jeśli to jest prawdziwe? Co jeśli to prawda? Co jeśli...?

Co z tego, że się chce. Że pragnie. Zawsze tak samo. Zagubienie w czasoprzestrzeni. Zagubienie w dwóch światach. Po raz kolejny zamarznięte, tym razem marcowe niebo. Dlaczego nie mogę?

"(...) ale da ci cząstkę siebie o której wie, że mógłbyś nią złamać jej serce."

"Przysięgam, że nigdy w życiu, ale to nigdy, aż do końca pierdolonego świata, przez wszystkie starości i młodości, przez wszystkie śmierci i narodziny, przez wszystkie gówno warte inicjacje i zakończenia, przysięgam na Veddera, Jezusa, Kapitana Planetę, Ojca, na wszystkie momenty, w których zrywał - budził mnie - zastanawiał, ten delikatny szept Czegoś Więcej, oddech Przeżycia, smak Przyszłego Wspomnienia, nieważne, czy było to podczas słuchania kaset, oglądania seriali, imprezowych agonii, obejmowania, ruchania, patrzenia, myślenia - przysięgam, że nigdy w życiu jej nie opuszczę."

Coś w tym jest.